Do największych sukcesów klubowych drużyny Bolton Wanderers należy zaliczyć czterokrotne zdobycie Pucharu Anglii (lata: 1923, 1926, 1929 i 1958).

Znaczącym osiągnięciem było także dwukrotne zakwalifikowanie się do europejskich rozgrywek klubowych o Puchar UEFA (lata: 2005-2006; 2007-2008.).

Puchar Anglii:

rok 1923.
Pierwszy triumf Boltonu w rozgrywkach o Puchar Anglii miał miejsce 28 kwietnia 1923 roku.

Wydarzenia, towarzyszące temu spotkaniu przeszły do historii światowego futbolu. Jeszcze przed rozpoczęciem meczu tłumy, dla których zabrakło miejsc na trybunach Empire Stadium Wembley przerwały policyjne kordony, wyłamały bramy i dostały się na trybuny oraz boisko. Szacuje się, iż w pewnym momencie na Wembley znajdowało się około 200 tysięcy widzów mimo, iż maksymalną pojemność obiektu określono na 127 tysięcy (na zdj.).

Dopiero akcja policji konnej, która usunęła z murawy tłoczących się widzów umożliwiła przeprowadzenie spotkania, choć już do końca zgromadzeni widzowie stali tuż przy bocznych liniach, wyznaczających granice boiska.

Finałowym przeciwnikiem Boltonu w walce o zdobycie Puchar Anglii był II-ligowy wówczas West Ham Utd.

Już w 2 minucie spotkania prowadzenie dla Boltonu zdobył David Jack a na 2:0 podwyższył w 53 min. John Smith i pierwszy tytuł zdobywcy Pucharu Anglii przez Bolton Wanderers stał się faktem.

Drużyny wystąpiły w składach:

B.:Pym - Haworth, Finney, Nuttall, Seddon - Jennings, Butler, Jack - J.R.Smith, J.Smith, Vizard.

WHU:Hufton - Henderson, Young, Bishop, Kay - Tresadem, Richards, Brown - V. Watson, Moore, Ruffell.

Sędziował D.H.Asson.

rok 1926.
Trzy lata po pierwszym zwycięstwie, drużynie Boltonu udało się powtórzyć swój wyczyn i zdobyć Puchar Anglii po raz drugi.

24 kwietnia 1926 roku, w obecności 91.447 widzów, Wanderers na stadionie Wembley pokonali zespół Manchester City 1:0. Zwycięską bramkę zdobył w 78 min. David Jack.

Jednocześnie miał to być ostatni finał FA Cup na tym obiekcie, któremu groziło widmo sprzedaży. Historia jednak pokazała, iż losy stadionu Wembley potoczyły się zupełnie inaczej.

rok 1929.
Początek eliminacji tej edycji Pucharu Anglii zastał drużynę Boltonu w środkowych rejonach ligowej tabeli. Wanderers mocno ruszyli „z kopyta", eliminując kolejno Oldham, Liverpool i Leicester.

Dopiero w ćwierćfinale doszło do konieczności rozegrania dwumeczu. Pierwsze spotkanie z Blackburn Rovers na Ewood Park zakończyło się remisem, lecz w powtórce na Burnden Park, Bolton po dwóch trafieniach Billy'ego Butlera pokonał Rovers 2:1 i awansował do półfinału.

Tam czekała już ekipa Huddersfield, która mimo prowadzenia do przerwy 1:0, zeszła z boiska pokonana 1:3.

W finale na Wembley, 27 kwietnia 1929 roku, Bolton pokonał FC Portsmouth 2:0, zdobywając obie bramki w końcowych 12 minutach. Autorami ich byli niezawodny Butler oraz Harold Blackmore. Ten drugi wsławił się zdobyciem dla Boltonu co najmniej jednej bramki w każdej z rozegranych w drodze do finału rund.

Niestety, był to początek końca drużyny Boltonu, która stopniowo zaczęła się rozsypywać. Na początku września 1929r. do Clapton Orient odszedł Jack Rollo. Trafił akurat na moment poważnego kryzysu finansowego londyńskiego klubu, który miał problemy z zapłaceniem Boltonowi kwoty transferowej w wysokości... 1.000 funtów!!

Niedługo potem do Preston North End odszedł Jim McClelland a do Arsenalu świetny bramkarz, Dick Pym.

rok 1958.
Sezon 1957-1958 oznaczał dla stadionu Burnden Park rozpoczęcie nowej ery. Właśnie wtedy zainstalowano tam jupitery, pozwalające na rozgrywanie meczów po zmierzchu.

Nikt się jeszcze wtedy nie spodziewał, iż dla drużyny Boltonu sezon ten będzie równie udany. Pierwsze szczeble eliminacji rozgrywek Pucharu Anglii zespół pokonywał bowiem „w bólach", męcząc się w dwumeczu z trzecioligowym York City.

Na szczególnie wymagającego rywala gracze Wanderers trafili w szóstej rundzie eliminacyjnej. Po fantastycznym boju, określanym jako jeden z najlepszych meczów w historii, Bolton na Burnden Park pokonał 2:1 ówczesnego lidera ekstraklasy, zespół Wolverhampton Wanderers a bohaterem spotkania okrzyknięto bramkarza Eddiego Hopkinsona.

W półfinale, pozbawiona swego najlepszego zawodnika, Nata Lofthouse'a ekipa Boltonu pokonała II-ligowy Blackburn Rovers 2:1 (bramki zdobył Ralph Gubbins w 38 i 39 min.), docierając do finału, gdzie przyszło jej rywalizować z Manchesterem Utd.

3 maja 1958 roku na stadionie Wembley, Bolton pokonał Manchester Utd. 2:0 a obie bramki (w 3 i 55 min.) zdobył jeden z najlepszych snajperów w historii angielskiej piłki, Nat Lofthouse (na zdj. z Pucharem).

Trzeba jednak zaznaczyć, iż zaledwie trzy miesiące wcześniej, drużynę United dotknęła ogromna tragedia. W katastrofie lotniczej w Monachium zginęła niemal cała ekipa zawodnicza, powracająca z pucharowego spotkania z Bayernem. W finale PA z dawnego składu Devils pozostało zaledwie czterech graczy. Resztę stanowili dopiero niedawno pozyskani piłkarze.

B.:Hopkinson - Hartle, Banks, Hennin, Higgins - Edwards, Birch, Stevens, Lofthouse (c), Parry, Holden.

MU.:Gregg - Foulkes (c), Greaves, Goodwin, Cope, Crowther, Dawson, E.Taylor, B.Charlton, Viollet, Webster.

Widzów 99.756, sędziował J.Sherlock.

źródła: bwfc.co.uk, en.wikipedia.org