Zbliżający się moment oficjalnej nominacji Owena Coyle'a na stanowisko managera Bolton Wanderers wzbudza coraz większe zainteresowanie mediów. Według Early Doors, zrozumiałym choć nieco zabawnym zabiegiem zarządu The Trotters, pozostaje fakt ciągłego przedstawiania Boltonu, jako silnego i możnego klubu. Natomiast całkowitym zaskoczeniem pozostaje decyzja Coyle'a, mającego zamiar opuścić drużynę Burnley FC i objąć funkcję managera w ekipie The Trotters.

Coyle, uchodzący za jednego z najzdolniejszych trenerów młodego pokolenia, latem zeszłego roku odrzucił propozycję poprowadzenia drużyny Celtiku Glasgow. Skoncentrował się na pracy z The Clarets, czego efektem jest doskonała postawa „Bordowych" na boiskach ekstraklasy w obecnym sezonie. Co więc pchnęło Coyle'a do decyzji o porzuceniu atrakcyjnej posady i zamiarze objęcia opieką balansującego na granicy spadkowej Boltonu? Czym oferta „Kłusaków" była lepsza od wcześniejszej propozycji The Bhoys?

Dla kibiców The Trotters, Coyle stanowi klubową legendę. Będąc w przeszłości jednym z czołowych napastników drużyny, wciąż cieszy się niezwykłą popularnością i sympatią. Przeglądając jednak ówczesne statystyki, daleko mu do osiągnięć legendarnego Nata Lofthouse'a... W przeciągu dwóch sezonów spędzonych na Burnden Park, Coyle rozegrał 78 spotkań, zdobywając w nich „zaledwie" 23 bramki. Grający w tamtych czasach napastnik John McGinlay pod względem skuteczności bił Coyle'a o głowę. Czym więc skromny Szkot zaskarbił sobie tak ogólne poparcie?

Decydującym czynnikiem wydaje się być niezwykłe przywiązanie Coyle'a do dawnego klubu. Od zawsze podkreślał głęboką więź, łączącą go z Boltonem. Tuż po odejściu Sama Allardyce'a, Coyle zadeklarował chęć przejęcia pracy szkoleniowej nie zważając na fakt, iż niepowodzenie mogłoby przekreślić jego trenerską przyszłość.

Według Early Doors, nawet ograniczony czysto piłkarski potencjał Boltonu, określany jako nieco niższy w stosunku do Burnley, nie odwiódł Coyle'a od zamiaru podjęcia wyzwania. Jaka więc czeka go przyszłość?

ED przedstawia kilka prognoz:

- jeśli Coyle ostatecznie pozostałby na Turf Moor, ugruntowałby swą pozycję najlepszego managera Burnley ostatnich 40 lat.

- jeśli obejmie funkcję w Boltonie, czeka go próba dokonania przełomu w postawie zespołu, którego nie potrafili dokonać jego dwaj poprzednicy.

- jeśli Burnley pod wodzą Coyle'a zanotuje choć niewielki postęp, jego nazwisko na dobre zadomowi w klubowej „galerii sław", podobnie do Phila Browna (również niegdyś gracza Boltonu - przyp.red.), prowadzącego Hull City.

- jeśli zaś uda mu się uratować Bolton przed spadkiem, prawdopodobnie nic się nie wydarzy. Za to w kolejnym sezonie będzie czekać Coyle'a dużo poważniejsze zadanie spełnienia oczekiwań zarządu i kibiców (na tym połamał sobie zęby Megson), marzących o powrocie dawnego blasku i sukcesów.

Jaka zatem idea przyświeca Coyle'owi, podejmującego tak wielkie ryzyko? Faktem jest, iż Bolton posiada nowoczesny stadion, dużo pokaźniejsze fundusze transferowe oraz jest w stanie zagwarantować swemu managerowi bardzo przyzwoitą pensję. Czy to wszystko jest jednak warte rzucenia pozycji kultowego managera i poświęcenia się walce o wydobycie z dna tabeli osiemnastej drużyny Premier League?

Patrząc z perspektywy czasu, manager nie ma zbyt wielu okazji do zapisania swego nazwiska złotymi zgłoskami w klubowej, bądź reprezentacyjnej historii. Dlaczego Coyle rezygnuje z szansy dokonania tego w Burnley?